Laatst stond ik voor een groep mensen om Mankind Festival te openen.
Elke keer, vlak voordat we beginnen, valt me hetzelfde op.
Mensen komen aan met rugzakken, yogamatten… en onzichtbare verhalen.
Sommigen zijn enthousiast. Sommigen zijn zenuwachtig. Sommigen hebben geen idee waarom ze de roep voelden om te komen.
En even, voordat de muziek begint en voordat de eerste workshop start, is er iets wat ik altijd mooi vind.
Niemand kent elkaar nog.
Niemand heeft iets bewezen.
Niemand hoeft te presteren.
Het zijn gewoon mensen die ja zeiden tegen iets wat ze niet helemaal kunnen verklaren.
Terwijl ik nadacht over dit weekend, realiseerde ik me hoe vaak we wachten op toestemming om te worden wie we al zijn.
We wachten op het perfecte moment. De perfecte training. De perfecte hoeveelheid zelfvertrouwen.
We vertellen onszelf dat nog één certificering, nog één ceremonie of nog één jaar ervaring ons eindelijk klaar zal maken.
Maar na jarenlang ceremonies te hebben geleid, ben ik iets anders gaan geloven.
Transformatie begint zelden op het moment dat we iets nieuws leren.
Het begint wanneer we stoppen met onderhandelen over wat we al weten.
Ceremonies geven ons geen nieuwe identiteit.
Ze halen zachtjes de afstand weg tussen ons en degene die we altijd al waren.
Misschien heb ik daarom nooit geloofd dat het echte medicijn zit in de cacao, het ademwerk of het ritueel zelf.
Het medicijn is het moment waarop iemand besluit te stoppen met zich verstoppen.
Om te spreken.
Om zacht te worden.
Om gezien te worden.
Niet omdat ze onbevreesd zijn.
Maar omdat ze eindelijk meer toegewijd zijn aan de waarheid dan aan bescherming.
Deze week hebben veel mensen het over de Lion’s Gate.
Over portalen die opengaan.
Over kosmische timing.
Of je daarin gelooft of niet, maakt mij niet echt uit.
Want ik denk dat het belangrijkste portaal dat we ooit doorgaan veel dichterbij is dan de sterren.
Het is het stille moment waarop we stoppen met wachten tot het leven bevestigt wie we zijn…
…en gaan leven alsof we het al weten.
Dat is de deuropening die alles verandert.
Ik kijk ernaar uit om het dit weekend weer te mogen aanschouwen.
Niet omdat ik een festival open.
Maar omdat ik weet dat ergens in dat veld iemand zichzelf zal herinneren.
En uiteindelijk is dat alles wat een ceremonie ooit heeft geprobeerd te doen.
Met liefde,
Barbara