Lieve jij,
Sommige momenten kondigen zich niet aan als drempels.
Er is geen uitnodiging.
Geen datum die in je agenda is omcirkeld.
Geen stem die zegt: Let op. Vandaag eindigt een tijdperk van je leven.
Meestal ziet het eruit als een gewone dinsdag.
Een laatste gesprek.
De laatste keer dat je een deur dichtdoet.
Een groep die ten einde komt.
Je kind dat iets zelf doet wat jij altijd voor haar hebt gedaan.
Een bedrijf dat nog werkt, maar op de een of andere manier niet meer als thuis voelt.
Een versie van jou die je jarenlang heeft gedragen en stilletjes te klein wordt.
We zijn omringd door drempels.
En toch lopen we over de meeste heen zonder ze ooit op te merken.
Vorige week leidde ik de laatste sessie van een training van een jaar.
Op papier was het simpelweg het einde van een programma.
De vrouwen hadden hun reis afgerond. We kwamen een laatste keer samen. Er waren woorden te delen, een ruimte om te sluiten, een einde om te eren.
Maar terwijl ik daar zat, voelde ik iets anders.
Dit was niet alleen het einde van een training.
Het was het einde van een tijdperk.
Voor hen, misschien.
Maar ook voor mij.
En ik realiseerde me hoe vaak het leven ons vraagt om iets op te merken voordat we het begrijpen.
We zijn zo gewend geraakt aan het zoeken naar antwoorden dat we zijn vergeten hoe we een drempel herkennen.
Op het moment dat iets eindigt, willen we weten wat er daarna komt.
Als een bedrijf niet meer past, bedenken we een nieuw aanbod.
Als een identiteit begint op te lossen, zoeken we een nieuw label.
Als we ons verloren voelen, kopen we nog een boek, boeken we een reading, doen we mee aan een programma of vragen we iemand om ons te vertellen welke kant we op moeten.
We zijn zo snel in het omzetten van het onbekende in een plan.
Maar er is een ruimte tussen wat was en wat komt.
Een liminale ruimte.
De drempel.
Je bent niet meer wie je was.
En je bent nog niet helemaal wie je aan het worden bent.
Ik geloof dat dit een van de meest heilige ruimtes is die we kunnen leren bewonen.
En een van de ruimtes waar we het minst comfortabel in zijn geworden.
Want er is niets zeker.
Er is geen identiteit om je aan vast te houden.
Geen duidelijk pad.
Soms is er zelfs nog geen taal voor wat er gebeurt.
Alleen een gevoel.
Er is iets veranderd.
Een Ceremonialist leert deze plek herkennen.
Niet alleen in een ceremonie.
In het leven.
Ze ziet een einde voordat de wereld het een einde noemt.
Ze merkt het op wanneer een ruimte verandert.
Ze voelt wanneer een groep er nog niet klaar voor is om door te gaan, ook als het programma zegt dat het tijd is voor de volgende oefening.
Ze herkent wanneer iemands tranen niet gestopt, uitgelegd of geheeld hoeven te worden.
Ze begrijpt dat het soms het meest respectvolle is om te blijven.
Om te getuigen.
Om het worden niet te haasten.
Een Ceremonialist ziet drempels waar anderen gewone momenten zien.
Misschien is dit waarom ik ceremonie nooit heb kunnen scheiden van de rest van mijn leven.
Voor mij begon ceremonie niet met cacao.
Het begon niet met een altaar.
Of met het leren van de juiste woorden om een ruimte te openen.
Het begon met opmerken.
Hier gebeurt iets.
Er eindigt iets.
Er wordt iets geboren.
We zouden hier niet overheen moeten lopen alsof het niets betekent.
Ik zie het voortdurend bij de vrouwen met wie ik werk.
De ondernemer die denkt dat ze een nieuwe strategie nodig heeft, terwijl ik zie dat ze rouwt om de identiteit die haar bedrijf heeft gebouwd.
De facilitator die certificeringen blijft verzamelen omdat ze nog niet heeft beseft dat haar eigen manier van werken er al om vraagt vertrouwd te worden.
De vrouw die zegt dat ze vastzit, terwijl ze misschien gewoon op een plek staat die nog geen naam heeft.
En ik zie het in mijn eigen leven.
In het verkopen van ons huis.
In de voorbereiding om een land te verlaten dat ons jarenlang heeft gedragen.
In het afsluiten van programma’s die ooit het middelpunt van mijn werk leken.
In het steeds meer toegewijd raken aan een woord dat ik voor mezelf koos:
De Ceremonialist.
Ik denk niet dat ik dat woord koos omdat ik meer ceremonies ken dan wie ook.
Ik koos het omdat ik, als ik terugkijk op mijn leven, overal dezelfde rode draad zie.
Ik herken overgangen.
En door de jaren heen heb ik geleerd hoe ik er ruimte omheen kan maken.
Misschien is dat wat ceremonie is.
Ruimte maken rond een overgang die anders onopgemerkt voorbij zou gaan.
De wereld heeft niet meer mensen nodig die ceremonies uitvoeren.
Ze heeft meer mensen nodig die weten hoe ze een drempel herkennen.
Mensen die de ruimtes tussen identiteiten kunnen herkennen.
Tussen seizoenen.
Tussen wie iemand is geweest en wie diegene aan het worden is.
Mensen die de stilte niet meteen opvullen.
Die niet haastig repareren wat openbreekt.
Die begrijpen dat een einde gezien mag worden voordat een nieuw begin wordt geëist.
Misschien sta je op dit moment op een drempel.
Misschien past iets in je leven niet meer, maar weet je niet wat het zal vervangen.
Misschien blijf je zoeken naar je volgende stap omdat stilstaan ondraaglijk voelt.
Misschien probeer je een versie van jezelf te benoemen die nog niet helemaal is aangekomen.
Wat als je even stopte met vragen wat er komt?
Wat als je gewoon erkende waar je nu bent?
Ik ben niet meer waar ik was.
Ik weet niet precies waar ik heen ga.
Maar ik ga deze overgang niet behandelen alsof er niets gebeurt.
Sommige momenten kondigen zich niet aan als drempels.
Je moet leren ze te zien.
Dus misschien is dit de vraag die ik vandaag bij je wil achterlaten:
Welke drempel in je leven behandel je nog steeds als een gewoon moment?
Met liefde,
Barbara
The Ceremonialist